Het kan wel eens zo zijn dat u spijt heeft van wat u tegen de journalist in kwestie gezegd hebt. U heeft bijvoorbeeld een wat al te grote broek aangetrokken en een klant of meerdere beledigd. Of u heeft uw visie wat al te praktisch uiteengezet, waardoor al uw mooie bedachte slogans niet terug te lezen zijn in de tekst. Ook kan het zijn dat de journalist in kwestie zich concentreert op zaken die u zelf minder belangrijk vindt. Er zijn, kortom, vele situaties denkbaar waarin u niet tevreden bent met het uiteindelijke artikel dat ontstaat uit uw gesprek met de journalist. Hieronder enkele tips om dit te voorkomen, en wat u kunt proberen om de schade te herstellen.

Voorkomen:

• Bereid u goed voor: Welk verhaal wilt u vertellen? De beste interviews ontstaan wanneer de respondent weet welk verhaal hij kwijt wil en de journalist hem door scherpe vragen te stellen helpt met het zo goed mogelijk krijgen van dit verhaal;
• Kies een strategie: wilt u graag tegen zaken aanschoppen? Doen! Wilt u de nadruk leggen op professionele, feitelijke informatie? Houd u dan ook aan de feiten. Veel mensen maken de fout om hun gal te spuien tegenover een journalist, terwijl ze dat niet publiek zouden doen. Toch kan kritiek leveren, of andere opvallende uitspraken doen, u wel helpen met uw personal branding. Kies daarom van tevoren hoe u uzelf en uw bedrijf wilt presenteren. Deze keuze is afhankelijk van uw eigen karakter, de aard van de markt waarin u zich begeeft, uw klanten en het medium waarvoor u wordt geïnterviewd.
• Let op wat u zegt. Vergeet off the record, vertel gewoon alleen maar dingen waar u honderd procent achter kunt staan, ook als het wordt opgeschreven en aan de buitenwereld kenbaar wordt gemaakt. Een interview is altijd het product van twee mensen: de journalist én de respondent;
• Onderzoek vooraf welke cijfers u eventueel naar buiten wilt brengen. U komt niet weg met vage omschrijvingen over de prestaties van uw bedrijf. Desondanks wilt u om wat voor reden dan ook geen exacte winstcijfers geven. Het is gebruikelijk om wel concreet te zijn over bijvoorbeeld besparingen en omzetcijfers. Wilt u deze niet noemen, bereken dan van tevoren (groei-)percentages en andere cijfermatige omschrijvingen, zodat de journalist wat cijfers kan noemen.

Genezen:

• Besef dat de journalist niet de plicht heeft om u het interview te laten lezen. Wel is dit gebruikelijk, om te voorkomen dat er feitelijke onjuistheden in het eindproduct staan. U heeft dan echter niet de bevoegdheid om wel of geen toestemming voor publicatie te geven. U heeft dat al toegezegd op het moment dat u akkoord ging met het interview;
• Houd rekening met het ego van de journalist: dreigend van leer trekken tegen de journalist omdat u niet blij bent met zijn tekst is een slecht idee. U mag er van uit gaan dat hij of zij zijn werk naar eer en geweten heeft gedaan. Wie een ander tegen zich in het harnas jaagt, maakt het zichzelf wel heel erg moeilijk om te onderhandelen over de inhoud;
• Blijf van de tekst af: in het verlengde van wat hierboven staat, is het aan te raden uw aantekeningen los weer te geven. Aantekeningen in Word of andere programma’s worden gemakkelijk over het hoofd gezien. Wijzigingen in de tekst zijn uit den boze. De beslissing om uw aantekeningen al dan niet over te nemen ligt immers bij de journalist. Deze komt u ook niet vertellen hoe u uw bedrijf dient te runnen;
• Weeg uw belangen af. Veel mensen schrikken van wat ze gezegd hebben en herkennen zich daarna niet langer in hun eigen woorden. Probeer de tekst eens te bekijken alsof het een interview met iemand anders betreft. Is het dan nog steeds zo schokkend? Waarschijnlijk niet;
• Besef wat feitelijk onjuist betekent: een feitelijke onjuistheid is niets meer of minder dan de naam doet vermoeden. Weggelaten informatie, u onwelgevallige uitspraken, een interpretatie van de journalist in zijn tekst (dus niet in uw quotes). U kunt er bezwaar tegen hebben, maar dit valt niet onder de feitelijke onjuistheden. U kunt er dus niet op rekenen dat de journalist u gelijk geeft op deze terreinen;
• Vráág om wijzigingen. U kunt wél suggesties doen. Hierbij is het aan te raden om kort uit te leggen waarom u de tekst graag gewijzigd zou zien. De meeste journalisten zijn er echt niet op uit om u te kakken te zetten. Een verzoek tot een kleine wijziging kan dan ook best wel eens een goede uitwerking hebben. Houd rekening met het belang van de journalist (een goed verhaal publiceren) en leg hem uw belang uit. Wanneer het belang van de journalist niet wordt geschaad, is de kans vrij groot dat hij uw verzoek ingewilligd. Ook geldt: hoe minder u vraagt, hoe groter de kans dat uw verzoek wordt ingewilligd. De journalist zal slecht reageren op een hele waslijst aan verzoeken. Het wordt dan ook ongeloofwaardig om voor elk punt op die waslijst aan te geven in hoeverre het voor u van belang is. Vraag dus alleen om teksten te wijzigen als u echt schade van de tekst kunt verwachten;
• Tot slot, wanneer het artikel al gepubliceerd is, is het heel soms noodzakelijk om te reageren. In de meeste gevallen is dit niet aan te raden. Bij online artikelen kunt u gemakkelijk uw zegje doen middels de reactiemogelijkheid. Blijf hierin correct en feitelijk, ook als de journalist uw woorden werkelijk verdraaid heeft. Iedereen leest immers mee.

Shortlink: http://wp.me/pyBZ8-jn

Het is wat stilletjes op deze site de laatste tijd. Dat heeft twee redenen: allereerst heb ik het met AVB Writing simpelweg enorm druk. Het gaat hierbij vooral om opdrachten waarin ik samenwerk met anderen, hetzij als projectmanager hetzij als schrijver en zelfs als vertaler. Daar komt weinig uit wat geschikt (of toegestaan) is om hier te plaatsen. Mijn werk voor Nieuwe Revu zou ik hier nog atlijd kunnen plaatsen, maar eerlijk gezegd neem ik hier gewoonweg de tijd niet voor.

Want ik heb het, ook buiten de betaalde werkzaamheden om, erg druk. Privé natuurlijk, wie niet zo aan het einde van het jaar, maar ook met allerlei onbetaalde bezigheden. De site Kinectrecensies.nl, die ik onlangs oprichtte, vraagt nog veel van mijn tijd. Ik kom er niet eens aan toe om de boel vormgevingstechnisch op te leuken (hulp is gewenst), vooralsnog ligt mijn focus geheel op de content en op SEO. Wat dat betreft kan ik zien dat ik goed bezig ben: de site wordt goed bezocht, terwijl hij net nieuw is. Ik leer enorm veel van het werken aan deze site, en dat is dan ook de reden dat ik hem zelf wilde maken. Het is wel de bedoeling om wat vrijwilligers aan te trekken die met name de dagelijkse nieuwsvoorziening en recensies willen doen. Afgezien van de hulp die ik nu krijg, hoop ik in januari een aantal vaste vrijwilligers aan te kunnen trekken.

Ook aan het schrijven van een boek ben ik onlangs écht begonnen. Nee, nu écht echt! Ik zou hier graag meer tijd voor vrij maken, maar ik besef me dat ik ook niet alles tegelijk kan. Een hoofdstuk per week is mijn streven en dat lukt nu al niet elke keer. Maar ik zet door, want het wordt een fantastisch verhaal.

Ik merk dat ik heel erg aan het leren ben nu. Allerlei technische zaken, maar ook organisatorische zaken. Ik krijg een veel duidelijker beeld van de beperkingen van mensen en techniek in het realiseren van projecten nu ik zelf van een project tijdelijk alle zaken beheer. Het maken van Kinectrecensies.nl levert dan ook geen geld op, maar maakt mij een betere projectmanager en dat is meer waard dan pegels. Uiteraard leer ik nog veel meer van mijn werk voor Mediafacts, waar ik met het vervaardigen van hun iPad-app (in samenwerking met Mediafacts, BiteTheLemon en Red Five). Het creëren van digitale producten is spannend en leuk omdat je vaak (en in dit geval) nieuw terrein verkent. Bij nieuw terrein horen nieuwe hobbels, en die komen we dan ook geregeld tegen. Hoe gaan we er mee om, dat is dan de vraag.

De drukte is een echte ‘blessing in disguise’. Want ik wordt gedwongen om veel gerichter na te denken en prioriteiten te stellen. Enkele projecten die ik graag wil starten, zijn dan ook tot nader order uitgesteld. Dat heeft ook consequenties voor deze site. Niet alleen is het nu behoorlijk stil hier, in de nabije toekomst wil ik de boel helemaal omgooien. Het is nu vooral een blog, maar ik ben geen blogger. Ik ben ondernemer, of freelancer, het is maar net hoe je het bekijkt, en ik heb veel meer te bieden dan alleen maar artikelen schrijven! De vernieuwde site zal dat dan ook ten volle gaan uitademen. Geen vergaarbak van diverse onderwerpen, zoals nu, maar een bedrijfssite waarop ik nog op gezette tijden zal schrijven over mijn expertises. Wanneer die nieuwe site er komt? Daarop moet ik het antwoord helaas schuldig blijven. Zodra het kan, dat weet ik wel!

Op Metacritic, een site die de gemiddelde waarderingscijfers van recensies over onder andere games berekent, komt Raving Rabbids er niet al te best uit. Dat is mede te danken aan de soms wel erg zure recensies van gamerecensenten die het spel, zo lijkt het, in hun eentje hebben gespeeld. Terwijl de kracht van dit gezelschapsspel nu juist in het samenspelen met vrienden ligt.

Voor wie de franchise niet kent: Raving Rabbids zijn een stel doorgedraaide konijnen die de wereld willen veroveren. Ze hebben iets schattigs, maar vergis je niet: het zijn bloeddorstige idioten als het er op aankomt. De konijnen duiken op in allerlei geinige filmpjes en krijgen volgend jaar zelfs hun eigen tv-serie op Nickolodeon. Maar nu is er dan een nieuw spel en ook dit keer bestaat dit uit verschillende minigames. Verschil met de vorige spellen is dat Rabbids Alive & Kicking exclusief voor Xbox 360 Kinect is gemaakt.

Wat is er mis?

Voordat ik je vertel waarom de Rabbids zo leuk zijn, eerst maar eens de minpunten van het spel. Want ook al is de zure toon uit de bovenstaande recensie ongepast, perfect is dit spel niet. Van de 40 minigames zijn er maar liefst 16 wel heel erg mini. Het laden hiervan duurt langer dan de spelletjes zelf. Ook zijn twee spelletjes simpelweg niet leuk om te doen. Tot slot had een beter menu, waarin je het een en ander zelf zou kunnen instellen, de speelervaring enorm kunnen verbeteren. Ik hoef zelf in ieder geval niet overal foto’s van, zeker niet bij de ultrakorte spellen. En aangezien sommige spellen nu eenmaal leuker zijn dan andere, was het tof geweest als je een eigen spelaanbod kon samenstellen.

Waarom is het dan toch goed?

Ubisoft haalt met deze titel echt het beste uit Kinect. Het bedrijf ontwikkelt veel voor Kinect en dat merk je. De tracking is optimaal. Ook met meerdere spelers. Je kunt tegen de camera roepen en enkele spellen brengen de Rabbids tot leven in je woonkamer. Technisch is het dus allemaal heel goed gedaan. Belangrijker: Alive & Kicking richt zich heel erg op het hebben van een leuke avond met vrienden. Er zijn enkele spellen die je met drie tot zestien mensen kunt spelen, maar veelal zul je met zijn tweeën zijn en dan heb je een keur aan spelletjes waarin je ofwel samenwerkt ofwel tegen elkaar speelt. Dat is in de meeste gevallen echt hilarisch, want het spel daagt je uit om je belachelijk te gedragen. Rare poses aan te nemen, als een klein kind rond te rennen om een laser te ontwijken, je verstoppen achter de bank en meer van dat soort ongein. Dat de Rabbids van zichzelf al heel grappig zijn draagt bij aan de goede sfeer in de huiskamer.

Er valt een hoop te verbeteren voor de Rabbids. Naast eerder genoemde punten, zou ik in een vervolg graag meer samenwerkingsspelletjes zien en meer spellen voor meer dan twee personen. Maar dat vooral omdat die zo ontzettend leuk zijn. Iedereen stapt zo in, zo eenvoudig is de besturing. En wie alle remmen los durft te gooien vergeeft het spel al snel zijn minpunten. Garant voor een heel leuke avond met je vrienden of familie en een zeer lollige tijdsbesteding voor met zijn tweeën.

Adviesleeftijd: 7

Taal: vele talen waaronder Nederlands en Engels

Aantal spelers: 1-16

Afstand tot Kinect: gemiddeld

Prijs: €49,-

Uitbreidingen: (nog) niet beschikbaar

Demo beschikbaar: ja

Auteur: Arjan van Bijnen, deze tekst verscheen op http://www.kinectrecensies.nl. 

Wat wordt er beloofd?

Een schone vloer zonder er zelf voor te hoeven werken. Klinkt te gek. Plus het is een ding om je kat op te zetten voor duizenden views op Youtube.

Maken ze het waar?

De Roomba heeft zo zijn beperkingen. Écht schoon krijg je je ruimte niet, daar is de zuigkracht niet sterk genoeg voor. Ook laat hij, ondanks de ‘Dirt Detect’ functie, soms vuil liggen dat je zo met het blote oog ziet liggen. Het apparaat is vooral geschikt voor een dagelijkse, vooraf geprogrammeerde snelle beurt wanneer je niet thuis bent. In kabels verslikt de Roomba zich steevast, maar grotere objecten zijn geen probleem, net als hoeken en drempels.

Is er verder nog iets mis?

De traditionele stofzuiger vervang je er niet mee, waardoor de echte luilak alnog zelf aan de slag moet. De kat van ondergetekende is er bovendien doodsbang voor.

Shortlink: http://wp.me/pyBZ8-j4

Volgens een peiling van AT5 denkt (tot nu toe) een nipte meerderheid dat de rellen in Groot-Brittannië niet over zullen slaan naar Amsterdam. Aan overslaan, zoals de rellen in de Franse banlieues naar België oversloegen (2005), denk ik ook niet. Toch is het eerder de vraag wanneer, dan óf er rellen zullen uitbreken in de Nederlandse steden. Die eventuele rellen zullen dan, zoals alles in Nederland, flink verpolderd zijn. Immers, wij hebben geen miljoenensteden en Nederlandse jongeren hebben ook minder te klagen dan hun lotgenoten in Frankrijk, Franstalig België en Groot-Brittannië. De jeugdwerkloosheid is hier immers een stuk lager.

En toch, ofschoon het aantal Vicky Pollards hier alleszins meevalt, valt niet te ontkennen dat wij in Nederland op bescheidener schaal dezelfde sociale problematiek kennen als de Britten en de Fransen. Allereerst de jeugdwerkloosheid. Die mag hier lager zijn, de arbeidsmarkt is net als de Franse zeer stroef en onbegaanbaar voor jongeren, een feit waar Theodore Dalrymple in 2005 op wijst. In 2009 ben ik op meerdere verjaardagsfeestjes geweest waar zeker tweederde van de aanwezigen (leeftijd: tussen 25-30 jaar, zowel hoog- als laagopgeleiden) op dat moment zonder werk zat. Allen hadden, in de crisis, geen contractverlenging gekregen. Vergelijk dat met onze ouders, de babyboomers en huidige veertigers. Die weten amper wat een tijdelijk contract is. En als we ergens werken met ons tijdelijke contractje, dan zien we overal om ons heen oudere werknemers met vast contract, waarvan een deel volslagen incompetent is. Blijkbaar gelden voor hen geen eisen, terwijl van jongeren soms het onmogelijke wordt verwacht.

Dankzij de voor jongeren ongunstige arbeidsmarkt is het voor deze groep ook erg lastig om te delen in de geneugten van de oudere generaties: huizenbezit, pensioenopbouw, sabatticals enzovoort. Dit leidt tot frustraties voor nu, maar maakt het ook erg onaantrekkelijk voor hoogopgeleiden om kinderen te krijgen, want daarvoor wil je graag een stabiele situatie hebben. Dat zal later nog voor problemen zorgen, want het is geen geheim dat het opleidingsniveau van de ouders een zeer grote invloed heeft op het opleidingsniveau van kinderen. Nieuwe generaties ‘domme’ kinderen staan ons dus te wachten.

Onderwijs

Over domme kinderen gesproken. Het onderwijs in Nederland is er niet beter op geworden. Net als in Engeland zijn de normen verlaagd om voor meer kinderen een hogere opleiding mogelijk te maken. Maar weinig jongeren zijn de Nederlandse taal voldoende machtig, zoals in Groot-Brittannië de kennis van het Engels (toch een behoorlijk eenvoudige taal) erbarmelijk is. Dan is er echt iets mis met de manier waarop je kinderen onderwijst. Dat het lager- en middelbaar beroepsonderwijs nauwelijks aansluiting heeft op de arbeidsmarkt, diploma’s van het hoger beroepsonderwijs dankzij fraude en slechte reputaties geen fluit meer waard zijn en het niveau van het wetenschappelijk onderwijs hard achteruit holt ten opzichte van de internationale concurrentie, komt daar nog eens bovenop als drempel naar de toekomstige arbeidsmarkt.

Discriminatie

Ook de factor discriminatie mogen we niet vergeten. Waar blanke hoogopgeleiden soms last hebben van de negatieve resultaten van positieve discriminatie ten opzichte van allochtonen, is dit bij laagopgeleiden andersom. In de havens van Rotterdam bijvoorbeeld, waar dringend jonge mensen nodig zijn om vergrijzing tegen te gaan, blijken Marokkaanse jongens meestal niet welkom. Dat Marokkaanse jongens als groep zelf aan een slechte reputatie hebben gewerkt, is een gegeven, waar dit artikel niet over gaat. Toch zullen ook zij moeten worden ingezet op de arbeidsmarkt. ‘Get over it’, zou ik tegen de blanke havenarbeiders en vele anderen willen zeggen.

Opvoeding

Een veel voorkomend probleem is het ontbreken van ouderlijk gezag. Net als Britse ouders, zijn sommige Nederlandse ouders onverschillig tegenover hun kinderen. Zij krijgen niet meer geleerd op hun beurt te wachten of hun mond te houden (in retroperspectief zie ik het opvoedkundige nut van de zondagochtenden in de kerk), zij mogen doen wat zij willen. Dit is een wijdverbreid fenomeen, dat zich zowel voordat bij de hogere klassen als bij de allerlaagste klassen. Het verschil is dat bij de hogere klassen de kinderen continue verwend worden, terwijl kinderen in de onderklasse compleet worden genegeerd en dus alles kunnen doen waar ze zin in hebben. Niet alleen ouders zijn hier schuldig aan. Ook op straat worden kinderen zelden aangesproken op hun onbeschofte gedrag.

Dat gedrag wordt steeds aggressiever van aard. Niet voor niks blijkt uit onderzoek dat criminaliteit als geheel daalt, maar dat de daders wel steeds ‘jonger en gewelddadiger’ worden. Een alarmerende trend. Soms wordt met de beschuldigende vinger naar videogames gewezen. Hoewel ik erg van videogames houd, kan ik mij daar wel iets bij voorstellen. De jonge ‘boefjes’ kopiëren gedrag van oudere criminelen en leren zelfs letterlijk hoe ze moeten vechten en stelen. In sommige videogames wordt geweld verheerlijkt op een manier die in het dagelijks leven deels valt te kopiëren. Dat kan dus ook als ‘inspiratiebron’ werken. Niet voor niets hebben deze games, zoals Grand Theft Auto 4, een 18+ stempel. Het valt ouders te verwijten dat zij niet opletten wat hun kinderen doen op hun Playstation. Voor de gamesindustrie lijkt het me echter te gemakkelijk om elke kritiek opzij te schuiven. Een voortdurend debat binnen eigen gelederen over de inhoud van games kan in elk geval geen kwaad. Overigens, een welopgevoed kind zonder psychische problemen kan volgens mij elke game spelen die hij of zij maar wil, maar dit zijn geen criteria waarop je software kan verkopen.

Misdaad & straf

Dalrymple wijst er op dat men ook wat betreft politie en justitie in Engeland kan doen en laten wat men wil, met weinig consequenties. Dat is een boodschap die ook in Nederland sterk resoneert. Sterker, ook hier is inmiddels de overtuiging ontstaan dat slecht gedrag door de overheid beloond wordt. Zo ervaar ik dat ook. Natuurlijk is preventie en educatie van groot belang. Echter, met alleen positieve sturing kom je er niet. Tegenover slecht gedrag hoort een sanctie te staan. De wetgeving gaat te veel uit van fatsoenlijke burgers die een fout begaan. Voor hen is een strafblad een enorme straf. Echter, als je tot het afvoerputje van het land behoort, maakt dat ook niet meer uit, en een taakstraf al helemaal niet. Zeker omdat het jaren kan duren voordat je echt wordt gepakt. Momenteel wordt er op kleine schaal geëxperimenteerd met het afpakken van bezittingen (van veroordeelde criminelen) die onmogelijk via legale middelen kunnen zijn verkregen. Dat zou in ieder geval de status aantasten van de crimineel in kwestie. Het is afwachten of dit ooit landelijk beleid zal worden.

De verjonging van de criminaliteit stelt West-Europa voor een moeilijk probleem, want hoe zwaar kun je minderjarigen straffen? In de meeste gevallen kun je de ouder(s) er moeilijk voor inschakelen, want die waren sowieso niet in staat hun kind goed op te voeden. Toch zal de staat haar strafmaat moeten aanpassen aan deze nieuwe, onfortuinlijke situatie. Wellicht is het een idee om naast de jeugdgevangenis een soort jeugdgevangenis-light op te zetten, die meer het karakter van een ouderwets internaat heeft. Hier moeten dan alleen diegenen naartoe worden gestuurd waar de kans op verbetering duidelijk aanwezig is, want het doel van straffen moet wel zijn dat de jonge criminelen een kans krijgen op een goede toekomst als fatsoenlijk burger.

Verzorgingsstaat

Tot slot is er tussen de landen waar wordt/werd gereld en Nederland een onvermijdelijke conclusie: het zijn allemaal verzorgingsstaten. De onverschillige staat geeft mensen een uitkering, waar ze vervolgens nauwelijks meer uit te slepen zijn. Bijvoorbeeld aan tienermoeders. Terwijl uit onderzoek blijkt dat kinderen van bijstandsmoeders veel vaker in de criminaliteit belanden dan kinderen van werkende of studerende moeders. Dit heeft met normstelling te maken. Afwezigheid van een betrokken vader is sowieso funest, maar dit kan worden opgevangen door sterke moeders. Die moet je dus niet afhankelijk maken van een uitkering. Uitkeringen dan maar afschaffen? Dat lijkt me niet. Maar het plan van staatssecretaris De Krom om bijstandstrekkers te dwingen te werken gaat de goede kant op. Al is het daarbij natuurlijk essentieel dat er werkelijk passende banen ontstaan, wat nog maar de vraag is.

De in dit artikel besproken zaken vormen een voedingsbodem voor diverse onlusten, waaronder de mogelijkheid tot grootscheepse rellen in de grote steden. Hieronder ligt echter een groter probleem en dat is een gebrek aan zingeving in de Westerse maatschappij. Hieraan worden ook de bekende quarterlife crisis en de toename van depressies deels gekoppeld. Voor religie, ooit bindmiddel van de samenleving, nu voeding voor polarisatie, hebben we nog geen werkbaar alternatief gevonden, geen fundament waarop we onze algemene moraal kunnen stoelen. Voor filosofen en andere denkers een uitdaging voor de lange termijn. Politici hebben voldoende praktische zaken om te verbeteren: onderwijs, ontslagbescherming, discriminatie, misdaad en het rechtvaardig belonen en bestraffen van gedrag. Ik wens beide groepen veel succes met deze veelkleurige opdracht.

Shortlink: http://wp.me/pyBZ8-hZ

Tot nu toe wordt vrij evenwichtig verslag gedaan van de ontluisterende rellen in Groot-Brittannië. Mogelijk houdt men zich op het ogenblik, vanwege de zomervakantie, wat op de vlakte. Het resultaat is pure verslaggeving. Bijvoorbeeld bij de publieke omroep is ervan afgezien (om wat voor reden dan ook) om meteen een blik duiders open te trekken. Ongetwijfeld komen die nog aan de beurt, wanneer er meer informatie voorhanden is. Ook is de vraag of soortgelijke rellen in Nederland kunnen ontstaan nog niet officieel gesteld. Dat vind ik goed. Niet omdat die vraag niet gesteld moet worden, want dat moet hij wel, maar liever op een moment dat er een zinnig antwoord op kan worden gegeven.

Wat mij op dinsdagavond enorm opviel bij de publieke omroep was het constant in de ankeilers gebruikte fragment waarop een man zijn steun voor de rellen uitspreekt (zie foto). Een lekkere quote natuurlijk, ‘laat Engeland branden’, maar totaal niet representatief. Van alle mensen die het NOS Journaal ter plaatse sprak, konden ze er één vinden die vóór de rellen was. Deze man was duidelijk een boze, teleurgestelde schreeuwlelijk die alles racisme vond. Ten eerste: in tegenstelling tot zijn woorden zijn de relschoppers net zo vaak blank, bruin, geel als zwart. Racisme vanuit de overheid tegen zwarte Engelsen lijkt dan ook niet de aanleiding te zijn voor het geweld. Ten tweede maakte de man verder geen deel uit van de relschoppers. De Nederlandse, maar eigenlijk Amerikaanse, neiging om twee tegenovergestelde meningen te brengen en dat objectief te noemen wreekt zich hier.

Ook viel mij op dat er, zoals tegenwoordig bij ieder voorval, weer erg veel aandacht naar sociale media ging. Het helpt niet dat ik het nieuws met name heb gevolgd via Twitter, dat geef ik gelijk toe. Toch waren de nieuwsberichten over het gebruik van Blackbery’s Ping-service, Facebook-chat als eventueel alternatief en nota bene de vraag of de Apple-store wel veilig was behoorlijk talrijk. Dieptepunt was wat mij betreft de berichten over videogames als inspiratiebron voor de rellen. Ook hier weer een vraag die zeker gesteld kan worden, maar al het nieuws was gebaseerd op een willekeurige politieman die bij de rellen was betrokken en zei dat het aan videogames lag.

Tot slot werd er behoorlijk gejankt om het aflasten van de oefenmatch Nederland-Engeland. Het is natuurlijk nieuws, maar net iets te groot gebracht. Alsof het eigenlijk het probleem van ons Nederlanders is, al die in vlammen opgaande winkels, omdat wij nu geen voetbal op tv krijgen. Overigens kleurt Twitter ook hier mijn observatievermogen. Waarschijnlijk was de aandacht voor dit feit wel in proportie, maar werd het in mijn timeline iets te vaak als BREKEND nieuws gebracht.

Al met al vind ik het nieuws over deze bizarre rellen behoorlijk goed gebracht. Hopelijk zet die lijn zich straks, als het grote duiden kan beginnen, voort.

Shortlink: http://wp.me/pyBZ8-hS

Hoewel Kinect een spectaculair succes is, heeft het apparaat nog altijd een slechte reputatie bij de hardcore gamers waar Microsoft het vanaf het begin van moest hebben met haar Xbox 360. Tot voor kort bestond de software lineup uit kinder/familie- vriendelijke spellen zoals Kinect Sports en trainingssoftware zoals het uitstekende You Shape: Fitness Evolved. Prima producten om vrouw- en kindlief over de streep te trekken, maar het mikpunt van spot voor de gemiddelde Halo-fanaat.

Op gamesbeurs E3 toonde Microsoft een karrenvracht aan nieuwe Kinect games. Het was duidelijk dat voortaan ook de meer hardcore titels gebruik zullen maken van de mogelijkheden van Kinect. Het eerste concrete voorbeeld hiervan (aangekondigd tijdens de E3 van 2010) is Ubisofts Child of Eden, de nieuwste game van Tetsuya Mizuguchi, maker van klassiekers Rez  en Lumines. De game moet niet alleen de hardcore gamers aanspreken, maar ook helpen in de moeizame strijd om Japan, die nog altijd niet wil vorderen.

Hoewel overal aangehaald als meesterwerk, is het een lastige titel om aan het grote publiek te slijten. Als speler zweef je door abstracte landschappen, terwijl je al even abstracte figuren aan gort schiet. Let wel: abstract staat hier voor oogstrelend mooi. De reden voor de abstractie is het verhaal, waarin het internet van de toekomst wordt bedreigd door allerhande virussen. Aan jou de taak om het internet schoon te vegen.

Hoewel het spel de Xbox controller ondersteunt, is de ervaring met Kinect een stuk beter. Met de rechterhand selecteer je doelwitten, die je met een duwtje naar voren neerschiet. De linkerhand werkt als een soort machinegeweer, dat continue kogels schiet. Dit wapen is zwakker, maar is voor sommige doelwitten het enige wat werkt. Zo nu en dan vind je een powerup, die je gebruikt door beide handen in de lucht te gooien. Je smijt dan een enorme hoeveelheid kogels de ruimte in en raakt zo alle aanwezige vijanden in één keer. Het spel is, net als spirituele voorganger Rez een kunstwerk opgebouwd uit muziek, beelden en geluidseffecten. Die laatste controleer je zelf door in het juiste ritme te spelen, waardoor je extra punten verdient.

Child of Eden is teleurstellend kort. Slechts vijf werelden zijn speelbaar, met tot op heden geen aangekondigde DLC (downloadbare extra content). Toch ben je wel even zoet met het karige aanbod. Het spel is niet bepaald gemakkelijk en, mede dankzij de perfecte muziek en hypnotiserende beelden, blijf je steeds terugkeren om je scores te verbeteren.

Child of Eden is een unieke ervaring. Dat maakt het weliswaar lastig te verkopen, maar wie bereid is een gokje te wagen, kan geen betere aankoop doen. Dit bijzondere spel verdient betere verkoopcijfers.

Child of Eden is nu te koop voor Xbox 360. De game zal op 13-09-2011 uitkomen voor Playstation 3 en zal hierbij de Playstation Move controller ondersteunen.

Shortlink: http://wp.me/pyBZ8-hG

Microsoft, ook bekend als Micro$oft. Een ‘groot, gemeen bedrijf’. Gedurende de jaren negentig kocht de bijna-monopolist zowat ieder bedrijfje op dat het in zijn klauwen kreeg. Het bezorgde het concern een slechte reputatie, en het falen van besturingssysteem Windows Vista in 2007 hielp ook niet echt. Nu Apple de grootste is, werkt Microsoft met man en macht aan een positiever imago.

Met succes, aldus Jasper Bakker, ICT-redacteur bij Webwereld. “De gemiddelde consument ziet Microsoft als een waardevol, betrouwbaar merk. Onder onze lezers zie je nog steeds veel scepsis en wantrouwen. Maar de rol van grote boeman is ook voor hen overgenomen door Apple.” Honderd procent positief is dat niet: “Microsoft heeft nu ook de reputatie regelmatig te falen.”

Daar is bij Microsoft Nederland op luchthaven Schiphol niets van te merken. Vol enthousiasme maakt de afdeling de rest van de wereld deelgenoot van ‘het nieuwe werken’, naar een visiedocument van Microsoft-oprichter Bill Gates. In 2010 kwamen 50.000 bezoekers kijken hoe hier invulling aan wordt gegeven. Momenteel werkt Microsoft Nederland aan de spin-off ‘het nieuwe ondernemen’, waarbij ook ondernemers wordt geleerd veel te doen met weinig middelen. Die middelen zijn, uiteraard, producten uit de stal van Microsoft.

De projecten zijn onderdeel van de nieuwe openheid die ook naar consumenten en partners toe wordt bedreven. Volgens Jacqueline Smit, directeur Consumer & Online, is toegankelijkheid sinds drie jaar hét toverwoord op de Microsoft-burelen. “We hebben kwalitatief onderzoek gedaan naar hoe consumenten ons merk beleven. Het blijkt dat de technologie best moeilijk wordt gevonden.”

Dat leidde tot intensieve klantenservice op de eigen website windows.nl en op de sociale netwerken. Ook vragen over producten van partners worden zo veel mogelijk beantwoord. “Mensen beleven hun computer als een Windows-apparaat. Als er iets met hun HP-printer mis is, kunnen wij niet zeggen ‘daarvoor moet je niet bij ons zijn’.”

Consumenten mogen verslingerd zijn aan Apple-producten, Microsoft heeft een enorme voorsprong op de zakelijke markt. Door integratie van verschillende softwarepakketten is het voor bedrijven onaantrekkelijk om over te stappen op concurrerende systemen. Microsoft is dan ook druk bezig ook voor de consument een geïntegreerde omgeving te creëren. “Windows zal overal zijn, op elk soort apparaat, zonder compromis”, aldus Steve Ballmer in zijn keynote speech tijdens de Consumer Electronics Show 2011 in Las Vegas.

Windows Phone 7

Nieuwste aanvulling op deze strategie is Windows Phone 7, dat niet alleen met Windows Live synchroniseert, maar ook met Xbox Live, iTunes-kloon Zune en Google Apps-concurrent Sharepoint. Ook hier laat Microsoft zich van zijn vriendelijkste kant zien: de eerste hackers van het besturingssysteem kregen geen rechtszaak aan hun broek, maar felicitaties, een t-shirt plus een uitnodiging om in Redmond op bezoek te komen. Nerds prezen met enige verbazing deze houding, maar of het ook genoeg is om marktaandeel te veroveren? In ieder geval is Nokia al overstag gegaan. Maar volgens Smit is de strijd nog lang niet gestreden. “De telefonie-markt is sterk aan verandering onderhevig. Wie had drie jaar geleden kunnen voorspellen dat Blackberry een hip merk onder jongeren zou worden? Ik niet. Windows Phone 7 is nu de ‘new kid on the block’, dat maakt ons interessant.”

Het bedrijf zet in 2011 vol in op zijn nieuwste speeltje. Ook Bakker ziet kansen: “Ik betwijfel of ze dit jaar al een grote slag zullen slaan, maar het is een lange termijnproject. Met de Xbox maken ze pas sinds 2010 winst, daar is negen jaar investeren aan vooraf gegaan.”

Xbox 360

De spelcomputer is dan ook de consumententrots van het bedrijf geworden. Xbox 360 is een ongekend succes, vooral in de VS en Groot-Brittannië. Onder hardcore gamers is het , dankzij shooters zoals Halo, de onbetwiste nummer 1.

Met Kinect, een camera voor Xbox 360 die het lichaam registreert en zo als controller kan dienen, scoorde Microsoft een dikke hit tijdens de feestdagen. In de eerste twee maanden ging de accessoire maar liefst 8 miljoen keer over de toonbank, meer dan van Apple’s iPad in een half jaar. Bij Microsoft Nederland is men zeer te spreken over Kinect. “Het gaat om innovatie. Vandaar dat we ook zo blij zijn met al die hackers die iets met Kinect doen. Zij ontdekken nieuwe mogelijkheden voor een techniek die ook bij ons nog niet uitontwikkeld is.” De goede verstaander had het al door: een variatie op Kinect wordt ontwikkeld voor gebruik op de PC en mogelijk ook voor tablets en Windows Phone 7.

Nooit hip

Hoewel het Xbox-succes een golf van enthousiasme rond het merk losmaakt, zal Microsoft waarschijnlijk nooit echt hip worden. “Daar is het veel te groot voor”, vindt Bakker. Smit stelt het zo: “Je moet niet iets willen zijn dat je niet bent, dat lukt toch niet.”

Daar denken ze in Redmond anders over. Bing als alternatief voor Google, tablets met Windows 7 in de strijd tegen de iPad en Silverlight als concurrent voor Flash en Quicktime; van originaliteit moet het concern het niet altijd hebben. Het positioneert zich dan ook steeds vaker als redelijk alternatief. Privacy in de strijd tegen Google, vrijheid als wapen tegen Apple, lage prijzen tegenover Sony’s Playstation 3. “Vooral de drie giganten Apple, Microsoft en Google vallen continu elkaars zwaktepunten aan”, aldus Bakker. Onlangs bood Microsoft een patch aan voor Google’s browser Chrome, waarmee het door Google in de ban gedane videoformat .H264 afgespeeld kan worden. “Dat heeft met vergoedingen voor patenten te maken, maar het wordt gebracht als sympathieke zet tegen een onredelijk Google.”

Cloud computing (simpel gezegd data-opslag en distributie via externe servers) is in 2011 het derde speerpunt voor Microsoft. Het bedrijf liet zich de laatste jaren flink de kaas van het brood eten door Google Apps, maar daar wil Smit niets van weten. “Wat dacht je van Windows Live (met onder andere Hotmail en MSN, red.)? We lopen al bijna vijftien jaar voorop met cloud computing.”

Kan wezen, volgens Bakker is er nog heel wat werk aan de winkel. “Ze moeten werken aan de mobiele markt en de internetmarkt. Dat lukt ze nog lang niet altijd even goed, maar Microsoft is groot en rijk genoeg om die strijd jarenlang vol te houden.”

Dit artikel verscheen eerder in Nieuwe Revu nummer 7, 2011

Shortlink: http://wp.me/pyBZ8-hv

Radio Soulwax
Our Patience Is Limited
Prijs: gratis
****

Na een aantal tenenkrommende muziek-apps (The Black Eyed Peas, Gorillaz), beginnen artiesten de mogelijkheden van de iPad op interessantere wijzen te ontdekken. De Belgische band Soulwax scoort al jaren met het 2manydjs-concept, waarbij ze op onnavolgbare wijze allerlei poppareltjes in elkaar smelten tot onweerstaanbare mixen. Wie ze ooit live bezig heeft gezien, weet dat ze hun enorme platenkoffer-mixen begeleiden met te gekke visuals. En die zie je terug in deze interessante collectie uurlange remixes. Elke mix heeft een thema. Met veel zorg is er bij iedere mix een prachtige, kunstzinnige videoclip gemaakt, meestal op basis van de platenhoezen van de nummers die in de mix worden gebruikt. Momenteel staat de app garant voor vijf uur audiovisueel plezier, maar uiteindelijk krijg je maar liefst 24 uur gratis en voor niets genieten.

In de App Store krijgt Radio Soulwax tot nu toe van iedereen vijf sterren. Waarom krijgt hij er van ons maar vier? Simpel. Allereerst is het een beetje onduidelijk wat de toegevoegde waarde van de app is. Alle functionaliteiten zouden prima in exact dezelfde vorm op een website kunnen worden geboden. En er ontbreekt een belangrijke functionaliteit: graag hadden we kunnen zien welke (originele) liedjes we horen.

Een klein gebrek, wat vooral een gebrek is vanwege de uitstekende selectie songs die is gebruikt. Radio Soulwax is de beste muziekcollectie die je waar dan ook zult vinden en deze app luidt het begin in van een mooie toekomst van innovatieve muzikanten.

Solar System for iPad
Touch Press
Prijs: €10,99
***

Ook de IJslandse zangeres Björk komt binnenkort met een aantal apps, voor elke track van haar nieuwe album Biophilia. De instrumentale titeltrack van dat album dient als opener voor de app Solar System. Deze app kun je zien als een interactief studieboekje waarin het zonnestelsel hemellichaam voor hemellichaam wordt belicht. Belangrijke kennis dus, die hier op stijlvolle wijze wordt gepresenteerd. Wat betreft de interactie stelt het allemaal bijzonder weinig voor. Af en toe kun je eens wat draaien aan een planeet.

Solar System is een degelijke, leerzame app, die wat ons betreft nogal aan de prijs is. Een boek over hetzelfde onderwerp kost vaak ook zo’n 11 euro, maar daar staat dan toch weer een hoop extra informatie in. Björk-fans kunnen beter wachten tot mevrouw haar eigen apps verschijnen.

Dit artikel verscheen eerder in Veronica Magazine nr. 29, 2011, iPad-editie.

Shortlink: http://wp.me/syBZ8-1173

Sonic & Sega All-Stars Racing
SEGA
Prijs: €3,99
****

Deze game, een zeer geslaage Mario Kart rip-off, kost ongeveer een tiende van hetzelfde spel op een console. Dan zal de kwaliteit ook wel flink minder zijn, nietwaar? Dat is hij ook. Grafisch ziet het spel er belabberd uit, vergeleken met de pracht en praal die de console-versies op je beeldscherm toveren. Na enige tijd spelen wen je hier aan, want vergeleken met soortgelijke iPad-games (we noemen een Shrek Kart) ziet dit er prachtig uit.

Ook op andere terreinen is de game dik in orde. De belangrijkste opties die we van andere versies kennen zitten erin. Mutiplayer werkt via internet of bluetooth. Hoe meer je speelt, hoe meer ‘geld’ je verdient om extra auto’s en racetracks aan te schaffen. Sympathiek van SEGA om aan dit model vast te houden, het bedrijf had ook aankopen met echt geld via iTunes kunnen introduceren.

Het aantal beschikbare racers is een stuk kleiner dan op de consoles, maar tien personages is eigenlijk ook wel genoeg. De parcours die we al kenden zijn allemaal wel present, en daar gaat het uiteindelijk om.

SEGA’s grootste troef zit hem echter in de slimme manier waarop de gameplay is vertaald naar de iPad. Er wordt vanzelf gas gegeven, waardoor jij je kunt concentreren op belangrijkere zaken: sturen, snelheid maken en je tegenstanders dwarszitten met diverse wapens. Sturen doe je door je iPad te kantelen, onder je rechterduim zit een knop om te remmen en een om te driften, zodat je jouw snelheid een boost kunt geven. Wanneer je een wapen op hebt gepakt, verschijnt er bij je linkerduim een icoon dat tegelijkertijd als vuurknop dient. Het automatisch gassen is een slimme zet, met name omdat de gehanteerde snelheid van de bestuurders behoorlijk hanteerbaar blijft. Remmen in een bocht is meestal niet nodig (driften wel). Plus, door slechts drie actieknoppen te gebruiken blijft het scherm overzichtelijk.

Wie het beste uit Sonic & Sega All-Stars Racing wil halen, zou het spel voor de Xbox 360 of PS3 moeten aanschaffen. Dankzij een slimme conversie is deze iPad-editie echter een erg vermakelijk, betaalbaar alternatief.

Dit artikel verscheen eerder in Veronica Magazine nr. 28, 2011, iPad-editie.

Shortlink: http://wp.me/pyBZ8-iO